Ook vandaag ontvingen we weer een hartenkreet van een LVGO lid van 70: ‘Ik ben 70, dat klopt, maar ik ben nog hartstikke vitaal. En toch kan ik bij geen enkele woongroep meer terecht. Wat is dat frustrerend.‘
Een heel begrijpelijke reactie van deze mevrouw. Heel herkenbaar ook. Ikzelf ben 72 en vind de gedachte dat ik ’te oud zou zijn’ ook bizar. En toch is dit helaas de dagelijkse praktijk. En dat terwijl vijftigers en zestigers vaak zeggen: ‘ik ben er nog niet aan toe’.
Gemeente, corporaties en projectontwikkelaars, koudwatervrees
We hebben natuurlijk te maken met een gigantische wooncrisis voor alle soorten inwoners en alle types woningen.
Voor complexen geschikt voor gemeenschappelijk wonen komt daar nog iets bij. Projectontwikkelaars, corporaties en gemeentes gaan toch nog heel vaak uit van eengezinswoningen. Ook terwijl duidelijk is dat de een- en tweepersoonshuishoudens in aantal alleen maar toenemen.
Daarnaast zijn deze ‘partijen’ ook onbekend of huiverig voor het concept ‘gemeenschappelijk wonen, super jammer. Waar komt die ‘koudwatervrees’ toch vandaan? Corporaties die wél groepswoningen bouwen, zijn juist heel tevreden met de zorg die deze bewoners besteden aan hun vastgoed.
Bestaande woongemeenschappen
De dagelijkse praktijk is dus helaas dat er te weinig nieuwe woningen voor woongemeenschappen bij komen. Mensen die al in bestaande woongroepen wonen worden uiteraard ouder, maar willen wél graag hun woongemeenschap vitaal houden.
In hun wervingsbeleid voor nieuwe medebewoners kijken ze dus vaak naar de leeftijd van aspirant bewoners. Vaak kiezen ze dan voor vijftigers en zestigers. Heel jammer voor de ouderen, maar vanuit het standpunt van de groep begrijpelijk. In een woongemeenschap moeten nou eenmaal veel taken uitgevoerd worden. Denk aan bestuurswerk maar ook praktische zaken zoals een klusje doen of in de tuin werken.
Denk op tijd aan je woontoekomst
Als LVGO kunnen wij het beleid van woongemeenschappen niet beïnvloeden. Wél proberen we corporaties, gemeentes, provincies en ministeries te stimuleren meer kennis te nemen van de verschillende vormen van gemeenschappelijk wonen en de voordelen die dit heeft voor individuelen en de maatschappij.
En ook communiceren we vaak ‘begin op tijd als je in een gemeenschappelijk woonproject wilt wonen.
‘Ik ben er nog niet aan toe’
‘We horen nogal eens:‘Maar daar ben ik nog niet aan toe…’ Dan vraag ik me wel eens af waar je dan aan toe moet zijn om leuk samen gezellig koffie te drinken, in de tuin te werken, te klaverjassen of aan de vrijdagmiddag borrel te zitten.
Als je wacht tot je beperkingen krijgt, is er helaas, helaas, helaas, in veel woongemeenschappen geen plek meer voor je.